Tijd is toch iets gek. Hoe snel de afgelopen paar maanden, sinds mijn laatste blog gegaan is, en toch voelt het een eeuwigheid. Sinds een week ben ik pas weer echt helemaal gesettled in AC life, nu de lessen weer begonnen zijn en de dagelijkse routine zijn gang gaat. Geen chronologische volgorde vandaag, ik schrijf eerst even over de afgelopen maand in AC. Begin augustus kwam ik thuis van Kenia en Uganda, daarover later meer. Deze week was druk, zogenaamd met een beetje huiswerk, mijn Extended Essay (nu af!) en vooral iedereen nog even zien en alweer klaarmaken om terug te gaan. Het was heel fijn om opa en oma in Dongen en opa Kees te kunnen zien. Het was precies lang genoeg om weer even thuis te zijn, iedereen weer te zien (niet genoeg) maar ik had sinds de reis heel veel zin om ook weer terug te gaan, dus ik was er klaar voor op dinsdag! Samen met Jens, Anna en Arisa, een Japans meisje dat bij Anna was geweest en later met nog meer mensen het vliegtuig in, op naar AC. Toch weer raar en spannend, vooral in de taxi rit naar campus kriebelt er toch weer iets.

Het was geweldig om iedereen weer terug te zien! We beginnen zo vroeg in augustus, vanwege ‘August Period', een periode waar de grootste focus ligt op community service. Vorig jaar was het nog een hele maand met lessen in de ochtend voor onze tweedejaars, wij hadden 11 dagen voordat de eerstejaars aankwamen. Omdat de Extended Essay first draft deadline lag op de tweede dag van aankomst, werd er veel gewerkt. Zelf deed ik veel universiteiten onderzoek in de UK. Ik heb ondertussen ongeveer op een rijtje waar ik me wil gaan aanmelden, met als eerste deadline 1 Oktober. Tegen die tijd heb ik dus al mijn aanmeldingen voor de UK af en ik moet nog beslissen of ik me voor de US ga aanmelden, wat ook voor december moet gebeuren. Het is dus wel even stressen, maar dat komt allemaal goed. Met mijn service, MEMS, zijn we naar west-wales geweest om ons volgende duik diploma te halen: advanced diver. Vijf dagen hebben we (in de regen) gekampeerd, zijn gaan duiken en zijn als service veel closer geworden. We sliepen in tenten die niet waterproof waren, in stinkende slaapzakken met pasta de hele week, maar het was echt geweldig. Heel relaxte sfeer en mensen beter leren kennen. In de baai, Martins haven, waar we doken, was een zeehondje dat om de een of andere reden tam was (wel wild), die vaak met ons kwam spelen en we konden ‘m aaien. Iedereen noemde hem Sam, maar Snorrie vond ik toepasselijker.

Hektisch, hektisch! We kwamen vrijdag avond terug. Omdat we in August Period met andere mensen op de kamer sliepen, moest ik nog naar mijn nieuwe kamer verhuizen. Dit jaar hebben ze het systeem veranderd, in plaats van tweedejaars en eerstejaars samen op de kamer is het nu gesplitst. Veel ophef over geweest aan het einde van vorig jaar, maar het heeft ook zo zijn voordelen. Ik ben met Salima, een indisch meisje dat in Kenia woont en Diana, uit noorwegen, en met Jess (Wales)waar ik vorig jaar ook al mee op de kamer zat, op de kamer gezet aan de zonnige kant van het huis (en geen leraren die op zondag ochtend hun wijnflessen komen weggooien op belachelijke uren, in de containers achter het huis), top top top! Goed, een avond om uit te pakken. Mooi niet gelukt dus. Jess was een weekje geschorst omdat een paar mensen uit het huis met alchohol gepakt waren (ze zijn echt een stuk strenger dit jaar) en dus, haar bed was leeg. De eerstejaars kwamen op die zaterdag aan, dus er was geen tijd. Al mijn zooi lag op mijn bed en op haar bed. Dat was een fijne thuiskomst... De aankomst was geweldig, we ontvingen ze net zoals wij vorig jaar ontvangen werden met potten en pannen, geschminkte gezichten en veel geschreeuw, heel gek en leuk om daar opeens ook te staan! Tijdens August Period hadden ze ongeveer 30 mensen gekozen van heel veel aanmeldingen om Camp Leader te worden op het kamp van de eerstejaars. Ik was er één van! Dat betekende wel, de volgende ochtend om 7 uur ingepakt en aangekleed klaarstaan om weer te vertrekken! We gingen naar dezelfde plek waar wij vorig jaar kamp hadden, op een boerderij met een gigantische schuur. Aan de ene kant sliepen alle eerstejaars in stapelbedden en slaapzakken en wij moesten aan de andere kant legertenten opzetten met uitklapbedjes. Niet erg comfortabel, maar ik was ondertussen wel wat gewend. In het midden zit een keuken, eetgedeelte en douches en toiletten. Allemaal lekker basic, wat het des te leuker maakte. Als camp leader waren we verantwoordelijk voor het eten, opruimen, schoonmaken, maar vooral de sfeer, energie en enthousiasme van de eerstejaars! Eindelijk waren toegestaan op de tafels te dansen (dat werd ons als eerstejaars verboden), we konden de 10 nummers die continu speelden uitkiezen en we kregen een echt Camp Leader T-shirt! Toch wel cool hoor! Rond 6en kwam de bus met eerstejaars aanrijden. In het eerste kamp zaten Powys, mijn huis, Whitaker, Gwynedd en Morgannwc, de huizen die allemaal het dichtstebij zitten. De andere huizen zaten in het tweede kamp, waar andere mensen camp leader voor waren. Toen ze aankwamen gingen Mikki, Jose en ik hun tegemoet, met modder op ons gezicht. Zo'n 100 man kwam het pad aflopen. We blokkeerden hun weg en toen ze dichterbij kwamen, keken we op en schreeuwden: STOP! SILENCE! GET IN A PAIR! FORM A LINE! We lieten ze de hele weg naar de schuur sluipen, zonder een woord te spreken. De twee herdershonden van de boer blaften voor het effect ook nog even in een schuur en we brachten ze naar het rechtergedeelte, waar ook een podium is. Alle 11 andere camp leaders stonden daar, we sprongen erbij en deden een dans, de Haka. Het is een traditionele dans uit Nieuw Zeeland, die ze nu voor het rugby team vaak gebruiken, in een niet veel gebruikte taal en boze gezichten. Daarna braken we uit in: 'We've got spirit, yes we do, we've got spirit, what about you?!' waarop de eerstejaars hetzelfde moesten terug schreeuwen en daarna: 'When we say AC you say CAMP, AC? CAMP! AC? CAMP!' Dit zijn hele bekende cheers die elk jaar op camp weer gebruikt worden. Een andere is: Hey [naam], shake your bootie! De persoon zegt dan: NO WAY! En nog een keer: Hey [naam] shake your bootie! Die persoon; Okay. En iedereen zingt: Jump shake your booty, jump jump shake your booty waar de desbetreffende persoon op moet dansen. Good memories. Een aantal camp songs dit jaar waren de twee liedjes van de world cup, Dancing in the moonlight, iets van Justin Timberlake, Bongo bong etc. Geen eerstejaars die er nu nog naar wil luisteren... 's Ochtends moesten we kwart voor zeven op om het ontbijt voor te bereiden, alle eerstejaars met potten en pannen wakker maken. Na het ontbijt opruimen en hetzelfde voor lunch en avondeten. Overdag hadden we wel een paar uurtjes als de eerstejaars naar hun activiteiten waren, om te gaan zwemmen in de baai of de avond te plannen en een beetje te relaxen. In de avond hadden we kampvuren, waar iedereen hun volkslied zong en er werden heel veel typische AC spelletjes te spelen. De energie die er hing was gewoon geweldig, hoe moe je ook was, je moest wel energie hebben en het kwam vanzelf. Mijn stem was helemaal weg en is nog steeds niet helemaal terug. Veel koppen warm water met honing en citroensap! De sfeer op kamp is onbeschrijfelijk, maar nog zoveel beter om als tweedejaars mee te maken. We zagen de eerstejaars losser worden, praatgrager en wat zelfverzekerder. Drie van mijn eerstejaars zaten in dit kamp, wat ook heel leuk was. Na 4 dagen was het wel weer vermoeiend genoeg geweest, nog nooit heb ik ZO lekker geslapen in mijn eigen bed, na anderhalve week kamperen en gebrekkig slapen. Wel weer meteen aan het werk natuurlijk, het is en blijft ons tweedejaar, examenjaar.

Ondertussen zijn de lessen weer begonnen, universiteiten aanmeldingen, activiteiten en service weer in volle gang. Vooral de lessen zijn pittig, veel stof voor de examens en moeilijk. Met engels lezen we nu King Lear van Shakespear, best pittig. Het is druk en stressvol soms, maar meestal, vooral op zonnige dagen wel relaxed. Deze week is er sports week, elke avond anderhalf uur een sport competitie tussen huizen (voetbal, basketball, ultimate frisbee, rugby, waterpolo, volleyball, touwtrekken). Eind september ga ik vier dagen mee met de lifeguards op hun project, om te kayakken, surfen en coasteering. Eind october is er een week vakantie (in plaats van vier dagen) dus ik hoop een stageplek bij een NGO in Londen te vinden, of ik maak andere plannen. Er gaat weer veel gebeuren dit jaar, ik heb er zin in!

Sorry dat het ZO lang duurde, de andere blog zal over mijn summer project in Kenia en Uganda zijn.