Zo schreef ik mijn vorige weblog twee en een halve maand geleden, aan het einde van een maand vol reizen, zo schrijf ik deze een paar uur voorafgaand aan een maand vol reizen. Over precies vijf uur en vijftien minuten vertrekt mijn vliegtuig naar London Heathrow en over precies (ongeveer) anderhalve dag vertrekt mijn vliegtuig vanaf daar naar Nairobi, Kenya. Aangezien het schrijven er een beetje (nogal) bij is ingeschoten de laatste maand op AC en de afgelopen maand dat ik thuis ben geweest, heb ik nog een uurtje vrijgemaakt zo voor vertrek. Het is niet makkelijk om precies alles weer op te roepen wat er gebeurd is voor ik weer naar huis toe kwam. Ik zal het kort houden. Ik heb dus keihard lopen leren voor mijn End of First Year Exams, en de cijfers stonden er ook wel naar mag ik eerlijk zeggen. Behalve natuurkunde was ik heel tevreden. Het zorgde wel voor iets te veel stress etc. De vrijdag voor de examens hebben we met een aantal meiden in de Valley (de vallei) een hele dag in de zon gezeten en eten gemaakt. Je kan er een kampvuur maken en daarop eten koken. We hebben tosties gemaakt, worstjes geroosterd en zo voorts. In de valley zit ook een hele vette schommel, gemaakt van een surfboard. Het hangt boven een heel schuin stuk land, dus het is net of je heel ver boven de grond zit. Na vier dagen examens, even een weekendje niks gedaan. Geen huiswerk of iets dergelijks. Op maandag hadden we group 4 project (dat betekend de Beta vakken, zoals natuurkunde etc.) Met mensen uit je huis kreeg je een opdracht en dan kijken ze naar samenwerking etc. Het telt tien procent mee voor je eindexamen, dus dat is makkelijk meegenomen. Ons huis moest in groepjes het gewicht van het kasteel berekenen. Mensen hadden het heel anders aangepakt. Wij hadden het volume van alle muren op de begaande grond uitgerekend door middel van een plattegrond, het gewicht van het materiaal opgezocht en dat vermenigvuldigd en dan een aantal schattingen maken van de andere verdiepingen. Geloof me, het is een zwaar kasteel. Die wil je niet op je hebben nee.
De dag erna was het EE - Extended Essay dag -, EE is een soort profielwerkstuk, een opstel van 4000 woorden. Deze dag een beetje research zitten doen en zitten lezen. Maar vooral toch lekker in de zon gelegen. Was nogsteeds gaar van alle examens. Maar toen... de laatste lesdag was alweer bijna aangebroken en alle leraren hadden nog even deadlines voor onze praktische opdrachten opgegeven. Met twee essays van 1500 woorden voor engels, een wiskunde portfolio (héél véél werk), een investigative report voor Peace and Conflict en een practicum verslag voor natuurkunde was het de laatste week vooral heel veel achter de computer zitten en een beetje stressen om het optijd af te hebben. De tweedejaars hadden deze weken hun eindexamens, dus die waren ook erg gestressed. Tina en Chiara (mijn kamergenootjes) lagen vaak vroeg in bed en zaten enthousiast biologie nog door te nemen door elkaar te overhoren. Gelukkig was ik op vrijdag klaar met alles, al mijn schoolwerk was af, done, finito, finished. Heerlijk. Dat betekende dat ik het hele weekend tot en met dinsdagochtend had om te doen waar ik zin in had. Op vrijdagmiddag hadden we met de leerlingenraad een soort spelletjesmiddag georganiseerd, wat eindigden in het zwembad en de zee met iedereen omdat het zo warm was. 's Avonds zou ik eerst naar de pub gaan, maar een tweedejaars, Jordan, vertelde me dat er nog kaartjes over waren voor een orkest optreden. Nu ben ik nog nooit naar een klassieke voorstelling van een orkest geweest dus ik dacht - waarom ook niet. Snel naar de leraar gegaan, een net jurkje geleend van Diana, en zonder avondeten om half zes het busje in. We gingen naar Mahler's zesde symphony, een stuk van ongeveer anderhalf uur lang. Het was heel mooi, af en toe een beetje langdradig, maar het was wel heerlijk om gewoon te kunnen zitten en na te denken en niks te hoeven en mijn muffin van de Starbucks bij wijze van avondeten naar binnen te werken. Daarna werden we toch nog even afgezet bij de pub, waar de hele school ongeveer te vinden was, omdat iedereen - behalve de mensen met frans - klaar is met de examens. De rest van de dagen heel veel in de zon gezeten (zelfs verbrand! In Wales!) en in de zee gezwommen (heel koud! Maar het zwembad buiten was opeens heerlijk). Samen met Kasope, een tweedejaars uit Nigerie uit mijn huis nog een gigantisch omelet gegeten en toch zoveel mogelijk tijd met tweedejaars mijn tijd besteed. 's Nachts werd het erg laat. Met name door de jaarboeken. We hadden een week voor het einde een GIGANTISCH jaarboek gekregen, die je in je huiskamer hoort neer te leggen. Iedereen kan dan binnenkomen en er een verhaaltje in schrijven, dat je pas mag lezen als je naar huis gaat. Dat betekende dus ook dat er gigantisch veel jaarboeken waren waar ik in moest schrijven. Ik had me maar beperkt tot de tweedejaars, de eerstejaars heb ik volgend jaar nog tijd voor. Ik heb er zo'n 50 geschreven... Volgend jaar worden dat er nog tien keer zoveel, aangezien je dan iedereen niet zo snel meer gaat zien. Maar toen we naar huis gingen, was het wel heel leuk om superlieve berichtjes te lezen, ook van mensen waar ik nog nooit mee gepraat had.

Op de zaterdag voordat we naar huis gingen, was ‘graduation' iets wat pas voor de tweede keer op school gebeurde. Er waren verder geen ouders bij, maar alle leerlingen, de administratie, leraren en board of governers. De hele Bradestoke Hall zat vol, alle eerstejaars moesten achteraan staan. Ik had me een plaatsje weten te wurmen halverwege de zaal waar een deur zat, dus ik kon alles heel goed zien. Een sponsor, een member van board of governors en twee tweedejaars gaven een speech. Eentje was meer grappig bedoeld, door Kasope en de andere was heel erg mooi, dus als je hem wilt lezen heb ik hem hier onder staan. Hij is geschreven door Zainab Syed, dus respecteer het en kopier het niet zomaar:

There was never any silence. There was never any time for that. Instead we set up a magnificent stage. And the show began with the loud banter of pots and pans.There were anxious looks all across the set, but even in that, the excitement hung heavy in the air. And it infected us all.

And in that chaos there was a welcoming. And what a welcoming it was. The wheels of the bus rolled in, and the crowd gathered round. The old welcomed the new with all the enthusiasm they could muster. And so, color exploded everywhere and the set was richer and livelier and fuller than ever before. It seemed as though we had imagined this whole thing, because it was almost too good to be true, and we were left gaping. Had it not been for the hard stones of the castle, we would have believed that this was a dream.

And so began the days in-between. It was in those days that our feet walked on Main drive and softened its concrete, Our names appeared on the castle walls in permanent marker. And we found comfort in people who we now call friends. Our judgments shattered before us, they were reduced to ash. And in that pile, a spark was seen. The spark of friendship set ablaze. And so, in the days when we were ready to fall back with exhaustion, drowning in the waves of commitment, we found our anchors. Our friends became our rocks and we leaned on them.

And in that we learnt how to love and give and most importantly, we learnt how to live.

That was how we started our show.

And now. Tonight, is when we beg leave. This is our grand finale.

The stage is now empty, but there is a table standing under the spotlight where we once sat together and it speaks of our former glory. There are tall glasses, empty on the table. They tell a tale of when our lips touched their rims. The napkins are stained, and the plates are now clean though once we ate from them. And the sky is now dark and cloudy, even though when we sat there it glistened with stars. It witnessed the strengthening of friendships and the eternalizing of memories that are now a permanent part of our lives.

And in the silence of this leaving, the table spoke of us. It spoke of the show we had put on. For we all assumed roles within the production. And now, each one of us takes away a different memory. For each one of us has known and loved a different part of this universal experience.

And we committed ourselves to the execution of this show completely. We have known it on a more personal and even more deeper level than anyone in the audience. Because we gave ourselves over to it fully in the hope that one day, it would come back to us. That one day it would matter. And today it has mattered. Because our show has only known magnificence.

As the curtains are being drawn, the applause is deafening. And it echoes into the distant future. Its memory still lingers in our minds.

For we put on the most glorious show, and we did it together.

To those that are left behind. Make sure that you bang your pots even louder. That you write your names in ink even clearer, That you dream even greater, and in that unite together to execute your own show that is even more magnificent than ours. So that when you bow before the audience, you don't just get an applause, but a standing ovation.

Het beschrijft ook wel mooi de sfeer die er hing de laatste paar dagen. Het voelde net als vakantie, maar volgens mij had iedereen wel achterin de gedachten dat het bijna was afgelopen voor de helft van alle leerlingen. Heel relaxed hadden we tijd voor alles, je kon je tijd spenderen met wie je wilde en waar je maar wilde. Het was voor mij een van de fijnste tijden op AC. Ik merkte ook wel dat ik op het laatst nog heel veel beter bevriend raakte met een aantal tweedejaars, zoals Kasope en Kilian (uit Duitsland). Dan denk je toch: dat had ik ook eerder kunnen doen. Maar zo is het nou eenmaal gelopen. Volgend jaar betekend gewoon openstaan voor iedereen. We krijgen er een half campus aan mensen bij! Maandag was stress dag, want we moesten inpakken en klusjes doen in het huis.
Op maandag avond vertrok de eerste bus al, heel intens en emotioneel, iedereen liep te zoeken naar mensen, tranen liepen over de wangen en er stonden wel 200 mensen die in een weer war de laatste momenten van AC voor dit jaar opsnoven. De tweedejaars vertrokken pas op dinsdagavond.
Dinsdagochtend ging de tweede bus naar Londen. Met de Nederlanders vlogen we via Cardiff, dus rond 10 uur vertrok onze taxi naar het vliegveld. Er stonden wel dertig tweedejaars als een soort afscheidscomittee. Voor mij kwamen de tranen pas toen ik Chiara omhelsde, omdat ik niet weet wanneer ik haar weer terug zie. Ze gaat of naar Londen, of naar Amerika en als dat laatste het geval is, dan duurt het nog wel even. Tijdens het opruimen werden er allerlei dingen in mijn handen gedrukt die worden doorgegeven aan eerstejaars, zoals een tafel, de dorm knuffel, klompen sloffen noem maar op. En toen was het moment daar. Term 2 afgelopen, Year one afgerond. Opeens ben je een jaar verder. Precies een jaar nadat ik mijn nederlandse co-years had ontmoet zitten we in het vliegtuig weer terug naar huis. Zoals Chiara het uitdrukte, voor de tweedejaars is het ‘the end of the beginning'. Dat betekend dat wij nu ‘halfway the beginning' zijn. Dat vind ik wel een mooi beeld. Het einde van AC betekend niet ‘End', het betekend het begin van alles wat daarna gebeurd. Het is een ‘stepping stone' voor de rest van ons leven, het verbind wie we waren, met wie we zijn en wie we worden. Alle tweedejaars gaan de wereld weer over, allemaal hun eigen leven leiden. Een leven wat ze één jaar met ons gedeeld hebben. En wij blijven achter, maar krijgen een nieuwe generatie, een schone lijn, een nieuwe kans om AC nog mooier te maken dan het al is. Ik heb er zin in!!

Thuis! Ik kreeg een paar daagjes Viktor en Anette (beide uit Noorwegen) op bezoek, waarmee ik naar Utrecht, Amsterdam en gaan varen op de vecht etc. Het was heel lekker om AC nog even dichtbij te hebben. Daarna was het meteen een familie weekend, die hele week relaxen en niksen en slapen, naar Veere. Daarna ben ik keihard aan mijn EE gegaan en die is nu af! Net op tijd voor alle examenfeestjes en barbeques. Ook was de beursuitreiking, waar ik Nicole en Hans heb ontmoet, die allebei naar Atlantic College komen volgend jaar, precies zoals ik vorig jaar met Jens, Sander en Anna kwam. Afgelopen zaterdag was er ook een barbeque voor UWC en voetbal kijken, dus daar heb ik ze weer gezien. En ze zijn heel leuk (: Ik was de enige van de tweedejaars (Shame on you three...).
De afgelopen dagen stonden in het teken van pakken pakken pakken en de laatste spullen halen voor Kenia en Uganda. Ik ga met mensen van school, die een project hebben georganiseerd daar. Over twee uur vertrek ik naar schiphol, dan moet ik een nacht in londen overnachten bij een meisje van school, Sarah, en op vrijdag vlieg ik naar Nairobi. 1 augustus is de verwachtte thuisdatum.
Ik ga proberen wat te schrijven af en toe op de weblog, zodat iedereen een beetje op de hoogte blijft.
Hasta luego!