die het maar moeilijk zal hebben om 'de jaargroep van 2008 te overtreffen.' (aldus Heerte, de begeleidster van alle activiteiten rondom de beursuitreiking). Ja, er lag een zware druk op onze schouders wat betreft de voorbereidingen van de beursuitreiking. Maar dat nam niet weg dat het heel leuk was om te doen! Het gaf namelijk ook nog eens een excuus om als jaargroep vaak bij elkaar te komen.

In koeienletters staat er in mijn agenda op 20 mei: Walesmeeting!!! 21 mei: UWC voorbereidingen Den Haag! 3 juni: UWC-meeting Utrecht! en dan op 9 juni: BEURSUITREIKING!!!
Een aantal keer zijn we als jaargroep bij elkaar gekomen om de beursuitreiking voor te bereiden, aangezien we ons hier weer op 'ludieke wijze' moesten presenteren. Uiteindelijk hebben we het liedje 'Mamma Mia' van ABBA herschreven tot de volgende songtekst:

Soon there will come an end to the lives that we've known
At UWC we will find our new home
Look at us all, the future plans we have
We'll reach our goal, through experience and knowledge
From United World College
And I know we're ready for this new start
This is what we want deep in our hearts

CHORUS
Thank you sponsors, thank you very much
For the, chance that you will give us
Soon we will, go to our new schools
‘n Our hearts, we'll álways stay grateful
Yes, we are really happy
With thís opportunity
Bye, bye! We will start a new life
Thank you sponsors, now we really know
What life, really has to show

We will scatter ourselves over all continents
Some go to India, some to Swaziland
International school, lead a campus-life
Freedom and rules, the experience we will get
We will never ever forget
And I know we're ready for this new start
This is what we want deep in our heart
etc.

Na een hele ochtend repeteren; de volgorde waar we in moesten lopen, onzelf voorstellen aan het publiek etc., kregen we een korte lunch. En toen... kwam Prins Willem-Alexander! Daarna kregen we kort de tijd om met de sponsors te praten. Ondertussen was de receptie volgestroomd met familie, leraren, decanen én belangrijke sponsoren. De presentaties begonnen met een uur speeches door een aantal sponsoren en mensen die veel betrokken zijn bij UWC. En daarna mochten wij. Per continent moesten we het podium opkomen, in onze mooie feloranje UWC-polo's. Omstebeurt vertelden we het publiek, 200 man sponsoren, familie en vrienden én Prins Willem-Alexander, onze naam, naar welke school we gaan. Daarachteraan moesten we een quote zeggen, die ons aansprak. No limits, just edges. En wat deze voor jou betekend: Whenever people try to achieve something, they'll find many obstacles along the way. When they see these obsticles as a limit, they'll stop. However, when they see these as a limit and try hard enough, they'll find a way to step over it. This way, someone can achieve so much more. En toen was het eindelijk tijd voor de presentatie! Lennart (India) begon met een horoscoop, daarna speelde en zong Anna (co-year Wales) een lied onder begeleiding van Sophie (India) op de fluit.

We sloten af met ons herschreven lied, dat ik op de gitaar, samen met Marlies op de piano en Bas op de drums (beide Hong-Kong) begeleidden. Dat was toch wel het leukste punt van de beursuitreiking, vond ik, omdat we er echt als één groep stonden. 's Avonds zijn we nog met de hele groep en alle second-years die er waren, uiteten gegaan!

De laatste 'officiële' UWC-activiteit die voor ons gepland stond, was de sleepover en de barbeque.
In het laatste weekend van het schooljaar (midden in de toetsweek), hebben we met 20 man in de woonkamer van Taran (new-mexico) geslapen (of geslapen is misschien niet helemaal van toepassing hier). Eerst zijn we met iedereen gaan eten in het Vondelpark. Iedereen had wat meegenomen, van brownies tot quiche, van een gigantische watermeloen tot pannekoeken, het was er allemaal. Tijdens het op blote-voeten-voetballen zijn er nogal wat tenen blauw en paarsge-eindigd (waaronder de mijne). Doorweekt zijn we teruggelopen naar Taran's huis, als gevolg van een gigantisch watergevecht in het kinderbad daar.

De volgende ochtend, anderhalf uur slaap en 2 en een half uur wachten op een douche later, werden we verwacht bij iemand in Amsterdam, waar de BBQ voor alumni en UWC-leden zou plaatsvinden. We werden er op uit gestuurd om een winkelwagen vol fruit en een winkelwagen vol bier te halen, waarna we een geslaagde fruitsalade (5 bakken vol) en ander eten in elkaar hebben gedraaid. Tijdens de ALV mochten we gelukkig even Amsterdam in. Bij de AH heeft iedereen lekker eten gekocht en flessen vers geperst fruitsap (in de aanbieding!), om dat vervolgens op de kade op te eten. De BBQ was heel leuk, onze second-years Sophie en Kylian waren er. Het was heel tof om met mensen te praten die nu op een UWC zitten of hebben gezeten, om toch een beetje een indruk te krijgen.

Toch probeer ik zo min mogelijk een beeld te vormen van de school, omdat hoe ik het me ook voorstel, het toch anders zal zijn. En dan kan het meevallen of teleurstellen. Ook al zijn mijn gedachten eigenlijk altijd wel bij Atlantic College (bewust of onbewust), ik probeer er geen vast beeld van te vormen. Dat beeld kan ik daar altijd nog vormen.

Anyhow, na de BBQ en een treinrit naar huis, kon ik eindelijk slapen. Ik moet zeggen dat mijn economietoets die ik de volgende dag om half negen moest maken niet erg succesvol was, maar dat was het meer dan waard!

En dat was dan alweer de laatste activiteit van de jaargroep van 2009, een raar idee. Het zijn mensen die ik nog maar een paar maanden ken, een paar keer gezien heb. Maar het ís een echte groep geworden.Die de jaargroep van 2008 meer dan overtroffen heeft! (En nu maar hopen dat er geen boze mensen achter me aankomen :p)