One month countdown . . .

Croeso, of voor de wat minder bekwame Welsh-speaker: Welkom!
(Jaja ik kan aléén aardig woordje Welsh)

Zoals de meeste al op de hoogte zijn: over minder dan één maand (op 1 september), zit ik samen met mijn 3 Nederlandse Co-Years in het vliegtuig naar Londen Heathrow. Om 9.30 precies.
Dan gaat het avontuur beginnen waar ik al maanden naar uitkijk (met heel veel plezier en toch ook met een beetje spanning)! United World College is iets wat al vanaf 3 VWO in mijn achterhoofd rondspookt. Vorig jaar mocht het niet zo zijn dat ik erheen ging, maar dat was voor mij des te meer reden om het dit jaar nog een keer te proberen. Dan kan ik later geen vragen hebben: 'Wat als ik het wel had geprobeerd?', 'Wat als ik in 5 VWO wél geselecteerd word?' En ik kan je één ding vertellen: Ik ben zoooo blij dat ik het nog een keer geprobeerd heb!

Na een papieren selectie, een zenuwslopende selectiedag en een eindselectiegesprek waar ik 2 minuten te laat kwam (en ja, dat was niet leuk, want in de mail stond: 'KOM RUIM OP TIJD!' nog nooit zo'n hekel aan file gehad) kreeg ik op 3 april om ong. 16.00 uur dat belangrijke telefoontje: 'Laura, kun je even gaan zitten? Ik moet je namelijk wat vertellen: je bent toegelaten op een United World College!!!' We waren net bezig met de repetitie voor het schooltoneel. In het lokaal naast mij waren ze net bezig met het eindlied te oefenen, dat maakte het moment allemaal nog nét wat sentimenteler. Gevoelens die er op zo'n moment door je heen vliegen zijn verbazing, enthousiasme, verdriet en ongeloof. Nu nog, nadat ik al 4 maanden de tijd heb gehad om aan het idee te wennen, kan ik ergens nog steeds niet geloven dat ik over minder dan een maand al in het vliegtuig stap.

Op hyves gingen er lijstjes rond met wie en hoeveel er al geselecteerd waren. Ik had geluk en zat bij de eerste 10 mensen die gebeld waren. Nog 2 weken daarna hadden sommige mensen nog níks gehoord, of ze door waren of niet. UWC dacht dit jaar 15 mensen te kunnen selecteren, en op een gegeven moment waren het er al 19. Uiteindelijk zijn het 22 mensen geworden, een nieuw record.
Nadat ik het nieuws gehoord had, begon 6 lange weken wachten op de informatiedag, waar we onze co-years uit Nederland en iedereen die verder geselecteerd was gingen ontmoeten. We moesten ons deze dag op 'ludieke wijze presenteren' (een populaire term in de UWC-organisatie), door een korte presentatie over jezelf te houden. Wie ben je, wat vind je leuk, waarom wil je naar UWC? Het was bijna nog enger dan al die selectierondes. Wat het nog spannender maakte: het ontmoeten van je co-years! Naar Wales gaan met mij: Jens, Sander en Anna!

Aangezien deze post al wel erg lang begint te worden, zal ik in een volgende vertellen over de beursuitreiking, de UWC-meetings die we hebben gepland om deze voor te bereiden en de sleepover & BBQ!

En nu is de échte countdown begonnen! Over precies 30 DAGEN gaat het dan echt gebeuren!
Nog 30 dagen om 20 kg van mijn leven in te pakken, mijn afscheidsfeestje te organiseren en dan ook daadwerkelijk afscheid te nemen.